co widać z okna biedaków
zapraszam na nasze strony

Wspólnota Chleb Życia

Żyjemy z ludźmi ubogimi wokół Chrystusa w Eucharystii,starając się pomóc im wyjść na prostą.
Prowadzimy domy dla ludzi bezdomnych, fundusz stypendialny, przedszkole, świetlicę dla młodzieży na wsi.

przejdź

Skarby Prababuni

Prowadzimy przetwórnię i szwalnię dając pracę bezrobotnym kobietom na wsi w Świętokrzyskim. Pyszne, tradycyjne przetwory i oryginalna bielizna.


przejdź

Katolelementarz

W co wierzą katolicy, jak się modlą, rozważania, filmy, audio.






przejdź

Intencje modlitwy

Tutaj można wpisać prośby o modlitwę. Dwa razy w tygodniu odprawiana jest w tych intencjach msza  św.




przejdź

WIADOMOŚCI 41 I półrocze 2018

Nasza Fundacja Domy Wspólnoty Chleb Życia 
potrzebuje Twojego wsparcia
KRS 0000132424
1% Twojego podatku zamieniamy na 100% dobra

Dziękuję mimowi, że jest

Jak pisze Przyjaciółka /w komentarzach, to żart oczywiście, znamy się od dawna/, nie piszę, bo znów wypoczywam na Majorce. No, niestety, tym razem się nie udało. Ani wypocząć, ani na Majorce. Chociaż u nas na wsi pięknie jest, jak się ma czas i siły, żeby rozejrzeć się dookoła. Więc piszę.

Urlopy pracowników, to więcej roboty dla nas. To nie produkcja ani urząd, który można zamknąć i wywiesić kartkę “urlop-nieczynne”.

Bogu dzięki mamy komplet, na razie, pracowników socjalnych, po karuzeli kandydatek, które wytrzymywały dni kilka. Mam nadzieję, że ekipa się ostoi. Praca to bowiem dla ludzi z powołaniem do czegoś więcej niż papiery. I nawet nie dziwię się temu, bo wiem, jak są kształceni i do czego. I jak wygląda praca

czytaj dalej...

Domofon i szkoła modlitwy

Bezcenna chwila pokazująca ułomność pamięci i bezradność wobec techniki, tej najprostszej. Jadę do stolicy, bo następnego dnia, wcześnie, mam spotkanie z zacnymi siostrami i braćmi w wierze i Kościele, co im zresztą dużo zawdzięczam. Wieczór spędzam na słuchaniu i spotkaniach ze współpracownikami, a nie są to radosne chwile, kiedy rozmawiamy o poranionych dzieciakach, ofiarach przemocy, szukamy rozwiązań, jak nadal trwać w służbie i nie wpaść w szpony smoka biurokracji, tak, żeby zachować możliwość realnej pomocy i ludzki jej wymiar, nie statystyczny.  Rano zaś staję przed furtką w umówionym na spotkanie miejscu, punktualnie, wciskam wszystkie, liczne przyciski, domofonu i żadnego odzewu. Myśl pierwsza: nie ten adres, ale przecież pamiętałam, co mi powiedziano przez telefon. Myśl druga: pomyliłam dzień lub godzinę,

czytaj dalej...

W poprzek świata

Przyjeżdżają i odjeżdżają. Najpierw jazda bez trzymanki z przedstawicielami wolnego, wędrownego ludu Romów, co to zmierzali z Opola do Nagorzyc. Znaleźliśmy ich w końcu z Inżynierem, nie tam, gdzie się umawialiśmy i nie o tej godzinie, w liczbie większej niż przewidziano, ale u nas zawsze można się posunąć i materace też są. Potem były zakupy w dwóch turach. Kupowanie nastolatkom to zawsze przeżycie ekstremalne. Wszystkie buty z półek były mierzone, a na koniec zostały 3 pary do wyboru no i klops. Co wybrać? Podobnie z każdą częścią garderoby. Przeżyłam dzięki pomocy Pipi, a potem z chłopakami problem odwrotny: ma być szybko!!!! Nieważne czy rozmiar pasuje i jak się w tym wygląda, byle szybciutko. Po trzech dniach ekipa wraz z mamą

czytaj dalej...

ludzie zwykli

Nasi byli w Kazimierzu nad Wisłą. Tomasz zorganizował, Pan Bóg przez dobrych ludzi dał pieniądze, Marcysia poubierała tych, co sami do końca nie są w stanie się ogarnąć, Zochcin zrobił kanapki i fru….Bo, moi drodzy, nam się też przyda coś pięknego w życiu. A że z chodzeniem ci u nas trudno, to zwiedzanie było meleksami, a po Wiśle statkiem. I obiadek w knajpeczce, jak zwykli ludzie, też zaliczony. Bośmy ludzie po prostu zwykli. Nie jacyś “ci bezdomni” albo “ci niepełnosprawni”, albo “ci ubodzy”. Gościnnie przebywająca siostra Kasia też tam była i ręką pomocną służyła. Jak przystało na siostrę od Bożej Opatrzności.

czytaj dalej...

cerowanie Świata

 notatki z tego bloga

Dobro jako choroba zakaźna

kontynuacja wpisów z lat 2012-2014 

sposób na cholernie szczęśliwe życie

wywiad z B.Strzelczykiem i P.Żyłką

Odłóż tę książkę i zrób coś dobrego

rozmowa z B.Strzelczykiem i P.Żyłką