Kościół / miłosierdzie

Dzisiaj w siedzibie KEP była konferencja na temat Nowej Ewangelizacji. Ks.Bp.Ryś nią kręcił. Było dużo refleksji opartych na Adhortacji* Evangelii Gaudium i dokumencie z Aparecidy. Ten ostatni to podsumowanie spotkania biskupów Ameryki Łacińskiej. Krótko mówiąc: ruszmy się ze stołków i idźmy do ludzi. Swoją drogą, czy ktoś adhortację czytał? Lekka i przyjemna lektura, po której nowy zapał w nas zaiskrzy!  Wiele rzeczy nam się uporządkuje! Ciągle myślimy, że papieskie dokumenty są dla wtajemniczonych. Szkoda, że nasi duszpasterze nas z tego przekonania nie wybijają. A wszyscy jesteśmy w tym interesie zaproszeni do roboty. 
*Samo słowo adhortacja oznacza po prostu „zachęta, pouczenie”. Czyli takie dłuższe, papieskie kazanie. Brzmi groźnie, ale nie jest. 
Nad-obowiązkowo
Kilka cytatów z Evangelii Gaudium. Proste jak drut. 

Kiedy życie wewnętrzne zamyka się we własnych interesach, nie ma już miejsca dla innych, nie liczą się ubodzy, nie słucha się już więcej głosu Bożego, nie doświadcza się słodkiej radości z Jego miłości, zanika entuzjazm związany z czynieniem dobra. Również wierzący wystawieni są na to ryzyko, nieuchronne i stałe. Wielu temu ulega i stają się osobami urażonymi, zniechęconymi, bez chęci do życia. Nie jest to wybór godnego i pełnego życia; nie jest to pragnienie, jakie Bóg żywi względem nas; nie jest to życie w Duchu rodzące się z serca zmartwychwstałego Chrystusa.

Św. Tomasz z Akwinu nauczał, że również w przesłaniu moralnym Kościoła istnieje hierarchia w cnotach i czynach, które z nich się wywodzą. To, co się tu liczy, to przede wszystkim «wiara, która działa przez miłość» (Ga 5, 6). Dzieła miłości względem bliźniego są bardziej doskonałym zewnętrznym wyrazem wewnętrznej łaski Ducha: «czynnikiem zajmującym w prawie nowym pierwsze miejsce jest łaska Ducha Świętego, która przejawia się w wierze działającej przez miłość». Dlatego twierdzi, że jeżeli chodzi o zewnętrzne działanie, miłosierdzie jest największą ze wszystkich cnót:
«Miłosierdzie jest największą cnotą. Jej właściwością bowiem jest dawanie innym; a, co więcej, zaradzanie potrzebom cudzym, a to jest dowodem wyższości. Stąd też miłosierdzie jest właściwością Boga, w miłosierdziu też najwyraźniej wyraża się Jego wszechmoc»


Ważną rzeczą jest wyciągnąć duszpasterskie wnioski z soborowego nauczania, zawierającego dawne przekonanie Kościoła. Przede wszystkim trzeba powiedzieć, że w głoszeniu Ewangelii konieczne jest zachowanie należytej proporcji.
Można ją rozpoznać w częstotliwości, z jaką porusza się niektóre tematy, oraz w akcentach, jakie się kładzie w przepowiadaniu. Na przykład, jeśli jakiś proboszcz podczas roku liturgicznego mówi dziesięć razy o wstrzemięźliwości, a tylko dwa lub trzy razy o miłości czy sprawiedliwości, dochodzi do dysproporcji, przez co pozostawione są właśnie te cnoty, które powinny być bardziej obecne w przepowiadaniu i katechezie. To samo ma miejsce, gdy bardziej się mówi o prawie niż o łasce, bardziej o Kościele niż o Jezusie Chrystusie, bardziej o Papieżu niż o Słowie Bożym.

Hm….posprawdzajmy statystyki księżowskich homilii i zachęćmy ich może, żeby nie bali się- nas zachęcać do miłości i miłosierdzia.