odlot wędrowców i kopniak w kierunku marzeń.

Objawy zbliżającej się wiosny widać wyraźnie. Ptaki niebawem będą przylatywać, a mieszkańcy ulatują w siną dal. Słoneczko wysoko, czas wyruszać, jak mówił mój przyjaciel Damu, Cygan z Rumunii, opuszczając wiosną nasz dom z całą, wielką rodziną. I szeregi stopniowo topnieją. Wyruszają w ową dal siną ci, którzy już nie potrafią inaczej, nie wierzą w siebie i swoje szanse, albo od wędrownego życia są uzależnieni, jak kto inny, kto nigdy swojej wioski nie opuszcza dalej niż do lekarza. 

Garfield wygląda jak brudna szmata i nic go chyba nie uratuje przed ogoleniem do zera. Brak umiaru w amorach kotu też nie służy. To kolejny przykład na pozytywną rolę tej cnoty. 

Panowie zaczynają prace budowlane i wychodzą z letargu. Przedwiośnie jest trudne dla słabszych psychicznie i uzależnionych, a co za tym idzie, dla nas też. Ilość zawirowań i awantur o byle co wzrasta kilkakrotnie. Ratunkiem dobra pogoda i odpowiednia ilość terenu do sprzątania. Rowów pod kanalizację i ogrodu niestety jeszcze nie można kopać, bo ziemia zamarznięta. Spokojnie- kanalizację mamy, ale w postaci szamba, a mają nam założyć ekologiczną. Żeby nie było, że sławojki u nas. Nowocześni jesteśmy, niestety bardziej niż wielu ludzi dookoła, którzy o łazience i sedesie tylko marzą. Z pieniędzy unijnych gminy zakładają szamba ekologiczne, wkład własny niewielki i zwróci się szybko, przynajmniej tym, którzy szambo wywozili legalnie, a nie pompowali w pole. W planach mamy zrównanie „łazienkowych szans” dla jednej rodziny, gdzie 3 osoby są ciężko chore. 

Sprzęt do podsłuchu Pana Boga w kaplicy dotarł. Jutro wypróbuję. 

Artur łóżko opuścił. Wczoraj Mikołaj prawie go wyniósł do samochodu, pojechali aż do Rzeszowa i zakupiwszy dwa albumy z pociągami / ufff!, z przeceny!/ przywiózł wieczorem. Dzięki, Miki, że poświęciłeś mu czas. A dzisiaj synek jak nowy, lata z albumami pomiędzy budynkami i bawi się dobrze. I myślę sobie, że Pan Bóg też czasem musi nas z ciepełka wyrwać na siłę, wyrzucić gdzieś daleko i …..może nawet jakąś przyjemnością zwabić, żebyśmy z letargu się wyrwali do życia w pełni. Taki kopniak pozytywny, żeby nam się znowu zachciało marzyć o lepszym świecie, który możemy budować. Dla siebie i innych. A może nam zlecił kopnięcie kogoś obok? Żeby poleciał do światła?

Nad-obowiązkowo