zapraszam na nasze strony

Wspólnota Chleb Życia

Żyjemy z ludźmi ubogimi wokół Chrystusa w Eucharystii,starając się pomóc im wyjść na prostą.
Prowadzimy domy dla ludzi bezdomnych, fundusz stypendialny, przedszkole, świetlicę dla młodzieży na wsi.

przejdź

Skarby Prababuni

Prowadzimy przetwórnię i szwalnię dając pracę bezrobotnym kobietom na wsi w Świętokrzyskim. Pyszne, tradycyjne przetwory i oryginalna bielizna.


przejdź

Katolelementarz

W co wierzą katolicy, jak się modlą, rozważania, filmy, audio.






przejdź

Intencje modlitwy

Tutaj można wpisać prośby o modlitwę. Dwa razy w tygodniu odprawiana jest w tych intencjach msza  św.




przejdź

nowy numer telefonu do schroniska dla chorych Betlejem w Warszawie, Gniewkowska 50
+48 502 024 754

dobry jak katolik

dobry jak katolik

Z Agatą, Wojtkiem i Rafałem na nagorzyckich schodach, Felicjan pokazuje ogonek.

Mama z dwoma wspaniałymi autystycznymi synami odwieziona do domu. Krótko mogliśmy ich gościć, bo roboty mamy huk, ale dobre i tyle. Cieszę się, że możemy się podzielić tym, co mamy. A mamy piękne miejsce w Nagorzycach i generalnie na wsi.

Zginął tragicznie Szymon, młody chłopak. Dramat, jak zawsze, kiedy umiera młody. Znamy się od dawna z rodziną. Na pomoc i ze wsparciem ruszyła sąsiadka. Ksiądz proboszcz i organistka nie wzięli grosza za pogrzeb. Robiłyśmy z Tamarą zakupy jedzeniowe w supermarkecie. Bo ci, co żyją muszą jeść. Podszedł nieznajomy i tak-ot- dał mi stówkę. Przydała się w tych okolicznościach. Zakład pogrzebowy też wsparł. Marta z Brydzią wysprzątały im mieszkanie, bo nie byli w stanie się pozbierać w szoku. Trudno się dziwić. Nikt nie jest przygotowany na nagłą śmierć młodego, zdrowego chłopca. Sąsiadka upiekła ciasto, Inżynier zrobił strogonowa i po pogrzebie spotkaliśmy się wszyscy na chwilę. Bogu dziękuję za ludzi, dzięki którym możemy robić za pogotowie ratunkowe. Bo jak wiadomo, to kosztuje.

Pogrzeb miał być o 14-tej. Tomasz przywiózł rodzinę do kościoła, ludzi pełno, bo nauczyciele ze szkoły, chociaż już ją ukończył, koledzy, sąsiedzi z ulicy, rodzina. Do zakrystii kolejka. Proboszcz zmordowany upałem przyjmował intencje. Jest już 14.15, a liturgia nie rozpoczęta. „Czy nie ma kiedy intencji brać, tylko teraz”-myślę sobie. Mama Szymona ledwo żywa, ojciec i bracia też- od upału i żalu. Wreszcie msza się zaczęła i oczywiście skończyła. A na tym końcu proboszcz wyczytuje: chyba z 10 mszy świętych zamówionych w intencji zmarłego! Od sąsiadów, rodziny, kolegów itd. „Jak zwykle zbyt szybko osądzasz koleżanko” -pomyślałam /o sobie/. Ludzie czekali w kolejce, żeby zamówić msze święte jako dar dla tego konkretnie chłopaka. Nie znałam tego zwyczaju, a piękny.

Po tym wszystkim wróciliśmy do naszego życia, uprzednio wykąpawszy się z Arturem w basenie. Nie widzieć czemu najbardziej pobożne myśli przychodzą mi do głowy właśnie tam. Ponieważ rzadko pływam, to i rzadko pobożnie myślę. Cóż, w niebie podobno jest pływalnia. Inaczej co zrobiłby św. JPII? Kiedy wybrano Go na papieża wybudował basen w Castel Gandolfo. Góry stracił po przenosinach do Watykanu, pływanie Mu zostało. Krytykom tego wydatku odpowiedział ponoć, że tańszy basen niż nowe konklawe. Była to aluzja do nagłej śmierci na zawał serca Jego poprzednika.

Dzisiaj przez wiele godzin próbowaliśmy kupić lampy do nowego domu. Ponieważ potrzebujemy dużo i to w miarę prostych, to sukces znikomy, a czas stracony. Mamy trzy. Reszta na zamówienie. Nic u nas nie jest proste. W trakcie lampowych poszukiwań organizowałam akcję ratunkową dla domu dla matek, do którego wpadła mateczka z dzidziusiem i dom stanął do góry nogami. Pani owa awanturowała się tak dziko, że pozostałe mieszkanki pozamykały się w pokojach, kierownictwo zdębiało najpierw, potem wezwało policję, a mili policjanci uznali, że to nasz problem. Jak zwykle w takich sytuacjach, paniusia wrzeszczała, że tacyśmy katolicy, mamy natychmiast to i tamto, a jak nie, to ona do telewizji i innych obrońców praw człowieka pójdzie. Renia z Cezarym jechali 30 km na ratunek i udało się damulkę wyprowadzić. Do innego ośrodka. Nie możemy trzymać osób zagrażających innym, w tym dzieciom. Swoją drogą to wieczne straszenie nas telewizją i donosami do władz wszelakich zaczyna być nudne. Niby od lat, ale nasiliło się ostatnio. To się nazywa demokracja: wiem, że mam prawo, ale zapominam, że mam także, a może przede wszystkim, obowiązki. Pani tej odebrano już jedno dziecko.

A co do tego katolicyzmu, to ludziom się wydaje i słusznie, że katol powinien być dobry. Natomiast konflikt powstaje w momencie, kiedy tę dobroć definiujemy i realizujemy w życiu. Bo dla wielu naszych mieszkańców, ale także i innych ludzi dobry to ten, na którego koszt można bez wysiłku przeżyć. Który musi się godzić na wszystko. Dlatego niedawno rozstaliśmy się z pewną rodziną, której zaproponowałam pracę. Po kilku dniach zapał do roboty przeszedł i kiedy nasz kierowca po panią przyjechał – pocałował klamkę. Bo codziennie przywoziliśmy i odwozili kobietę.

Co innego kiedy ktoś nie może pracować. Jest stary, chory, niepełnosprawny. Albo pogubił się tak głęboko, że stracił wolę życia. „Kto nie chce pracować, niech nie je”/ św.Paweł/. Chociaż wielu naszych „wózkowych” stara się jak może być przydatnymi, a Artur rozkłada talerze do obiadu, na mszy wali w gong i dzwoni aż uszy puchną oraz obmywa księdzu ręce tak dokładnie, że woda po obrusie cieknie. No i robi mi herbatkę. A jak nie zdążam na wspólny posiłek, bom w trasie, to pilnuje stołu i nie wolno nic ruszyć, póki Gosia nie zje „lacji’ czyli kolacji. Każdy jest Bogu i ludziom potrzebny, ale nie każdy chce nim być realnie lub o tym po prostu nie wie. Trzeba pomóc ludziom chcieć i wiedzieć. To czasem trudne. Reszta to ich wybór.

Nad-obowiązkowo

Panie, Ty jesteś światłem i życiem,
ale jak iść do Ciebie jak się ledwo żyje?
Ciągle tutaj są ci wykluczeni, na wpół umarli,
ci, których droga jest bez jutrzenki.
Chcesz, żeby powstali, szli, podnieśli głowy,
ale jak i dla kogo chcesz, żeby to zrobili?
Tymczasem potrzeba tak niewiele
żeby przywrócić serce cierpiącym braciom:
spojrzenie przechodnia, troskliwość pielęgniarki
sąsiad, który powie po prostu dzień dobry,
czy pracownik socjalny, który rozpoczyna od nowa dzień po dniu.
Jest ich tysiące powiązanych miłością.
Czerpią ze zdrojów życia
i razem wędrują z twoimi cierpiącymi braćmi.
Panie, daj wszystkim twoim sługom
postępować na przód w braciach i siostrach na Twojej drodze do szczęścia./ks.Hubert Renard fr./

 

11 Responses to dobry jak katolik

  • wielkie rzeczy robi siostra, większe niż wieżowiec Trumpa; sam wysyłając czasem pieniądze potrzebującym mam świadomość jak to mało i łatwo – przelew, klik klik i po sprawie. Być na co dzień, ofiarować siebie, czasem podejmować trudne decyzje by nie pomagać niemądrze – jałmużnę dzieli przepaść.

    • Liczy sie wszystko :I twoja wplata Joey i poswiecenie Siostry i ludzi ze Wspolnoty.Liczy sie kazdy dobry gest.Nie wszyscy sa stworzeni do wielkich akcji , ale kazdy moze miec udzial w czynienu dobra.Tak to widze, ale dobrze rozumiem Twoja frustracje bo kazdy z nas chciaby czynic wiecej , lepiej i w jakis konkretny namacalny sposob.
      Przypomnialo mi sie to o czym pisala Perla – ta sliwka i rozmowa z nieznajomym urasta do rangi symbolu.

      ps Lacze sie w modlitwie za zmarlego tragicznie Szymona i jego rodzine.

      • Kiedyś myślałam,że pomagać trzeba wg siebie…To nie tak. Pamiętam jak na siłę myłam teściom okna ,bo brudne, trzepałam dywany….A oni chcieli tylko żeby z nimi posiedzieć. Ludzie są różni, maja różne potrzeby. Sekret w tym,że trzeba rozpoznać co komu najbardziej potrzebne.Tu przychodzi serce, trzeba go posłuchać, już potrafię i się nie boję. Opowiadam tez odważnie o tym w co wierzę,co myślę.Zeszło mi trochę, bo 4 dekady. Zawsze będę podziwiać młodych ludzi którzy w wolontariacie odważnie idą przez życie, nie boją się…Trzeba umyć okno, czasem czyjś tyłek, a czasem posiedzieć z kimś zwyczajnie. Nie zawsze są siły i nikt nie jest idealny. Ja cieszę się ,że próbuję i najbardziej cieszy mnie szczery uśmiech na twarzy ludzi.I tak jest Małgosiu, liczy się wszystko.

        • To prawda ze liczy sie każdy gest.na dany moment w każdym miejscu jest człowiek który potrzebuje pomocy.czasem to tylko sasiadka z którą mozna iść na spacer.często jest też tak że Pan Bóg sam stawia na naszej drodze ludzi tylko trzeba ich umiec dostrzec.myslimy o rzeczach wielkich a te mbiejsze umykają.życie jednak składa sie z rzeczy małych.jednak dzięki tym drobnym gestom czyjeś życie staje się piękniejsze

  • Dla nas Chrześcijan śmierć to nie koniec , ale początek…..to zbolała matka nie chce w ten sposób myśleć. Mam dziecko i rozumiem…….w większości rodzice odchodzą piersi. Potrzeba modlitwy,….czasu , aby odnaleźć spokój
    Wieczny odpoczynek racz dać Panie Szymonowi,…..i ześlij ukojenie cierpiącej rodzinie.
    Odnośnie osób , którzy ” domagają się ” od katolików DOBROCI , przytoczę słowa papieża Franciszka 🙂
    ” Trzeba być Dobrym , ale nie głupim ” . Pozdrawiam i błogosławię …………wszystkich bez wyjątku

  • Moim marzeniem jest, móc komuś poczytać i sprawić mu tym radość:) Ale jakoś nie słyszę aby jakaś instytucja potrzebowała takiej osoby, albo ja tylko w mojej mieścinie nie słyszę… Czuję ogromną potrzebę pomagania… słowem, uśmiechem, modlitwą… bo finansowo nie dam rady. Choć ludzie coraz częściej twierdzą, że pomoc – to pieniądz. Fakt, bez nich jest bardzo ciężko… znam to, ale jest tyle pięknych „darmowych” form pomocy, o których ludzie nie chcą pamiętać? Pozdrawiam Siostrę i całą Wspólnotę:)

    • chyba o wiele prościej jest dać pieniądze niż pochylić się nad chorym bezdomnym, podarować mu swój czas, dlatego takim ogromnym szacunkiem darzę siostrę Małgorzatę.

    • proponuje dowiedziec sie o jakims osrodku /fundacji wolontariackiej w okolicy (moze hospicjum?).Wieksze miasta maja takie osrodki i na pewno wiedza o potrzebach podopiecznych w regionie.Mozna tez udac sie wprost do kosciola-tam tez potrzebujacy szukaja pomocy( wiem to z własnego doswiadczenia 🙂 pozdrawiam A

    • Dodam, że na pewno jest w okolicy ktoś niewidomy.Może w najbliższym DPS?

      • Tylko moim odwiecznym problemem jest dojazd i transport:(((

        • Gosiu, wszystkie powyższe rady dla Ciebie bardzo przydatne, potwierdzę tylko, że na ogół wszystkie placówki opiekuńcze (dla starszych, niepełnosprawnych, domy dziecka, itp.) cierpią na niedobór kadry (pracuję w takiej placówce, to wiem, aż za dobrze :-D) Każda forma uatrakcyjnienia pobytu podopiecznych jest mile widziana 🙂 Trzeba tylko się tam pojawić osobiście, porozmawiać z kierownictwem o możliwości wolontariatu. Ja też nie jestem zmotoryzowana, ale od czego są np. podmiejskie autobusy? 🙂 Mam takie aktywności i wyjazdy, które wymagają przemieszczania się na drugi koniec miasta. Czasem więc z korzystam publicznego transportu:-) Pozdrawiam! 🙂